Bruno Schulz  rzadko stosowaną techniką graficzną cliché verre wykonał między innymi serię rycin  „Xięga bałwochwalcza” (około 1920). Ukazują one najczęściej - w sposób groteskowy - kobiety panujące nad mężczyznami, którzy godzą się na swoją rolę istot podrzędnych, adorują kobiety na wszelkie możliwe sposoby, a w ostateczności wznoszą ołtarze na ich cześć. Kobiecy sadyzm powiązany jest tutaj z męskim masochizmem. Xięga  jest zapisem erotycznych fascynacji czy wręcz przejawów ubóstwienia kobiety przez niegodnego jej uwagi, spojrzenia czy dotyku mężczyznę. Obrazy-grafiki tego cyklu krzyżują się poniekąd z fragmentami magicznej prozy pisarza, odkrywającymi intensywność uczuć Schulzowskiego bohatera. Świat Schulza rozpada się na dwie części: świat mężczyzn i świat kobiet. Manifestem tych relacji staje się właśnie słynna Xięga. Kobiety u Schulza są psychicznie samowystarczalne i zamknięte w swej fizycznej doskonałości, podczas gdy mężczyzna cierpi z powodu swej niedoskonałości duchowej i fizycznej.  
            Jacek Krawczyk, zainspirowany twórczością Bruno Schulza, zbudował magiczny świat stosunków damsko-męskich, mistycznych, żywych obrazów w formie układów choreograficznych. Kobiety jawią się w nim jako demoniczne, uwodzicielskie, niebezpieczne dla mężczyzn i tajemnicze istoty. Pytanie o ponadczasowość i uniwersalność erotycznej dominacji kobiet, sprowokowała Jacka Krawczyka do własnych „manifestacji”. Spektakl kreuje postać femme fatale - INFANTKI,  która dominuje wyraźnie nad  mężczyzną - niewolnikiem. Jej mistyczna siła tkwi nie w anielskiej duchowości, religijnej czystości lecz w ciele, demonicznym erotyzmie, który magnetyczną siłą przykuwa do niej mężczyzn. Postać mężczyzny –niewolnika - karła to  studium zachowań wobec erotycznej fascynacji, wszechobecnej, dominującej kobiecości.  Podjęta tematyka jest próbą odpowiedzi na pytania: czy w  dobie współczesnej zdegradowanej rzeczywistości jesteśmy  zdolni do  stosunków damsko- męskich  w ramach pojętej moralności oraz jakie są granice erotycznej fascynacji, czy potrafimy w niej znaleźć własną tożsamość.