W swej twórczości Elfriede Jelinek oskarża miłość, mówi: miłość jest zła, bo seksualność w miłości jest czymś spaczonym, zwyrodniałym. Pisarka woli mówić, że miłości nie ma, bo gdyby była, zawierałaby męski pierwiastek przemocy i kobiecy pierwiastek uległości ,obecny w każdym satysfakcjonującym akcie seksualnym (mężczyzna jest zaspokojony, gdyż czuje swoją wyrosłą z posiadania kobiety siłę, a kobieta, ulegając mężczyźnie, zyskuje poczucie bezpieczeństwa).
We współczesnym świecie ten pierwotny podział ról został zaburzony; mężczyźni są słabi, a kobiety chcą dominować, więc aby doszło do aktu seksualnego, pierwotne role odgrywa się w kiepskim teatrze erotycznym. Wtedy seksualność staje się czymś poniżającym, bo tak naprawdę nie jesteśmy męskimy zdobywcami, ani uległymi kobietami. Niestety, musimy grać, bo nie zostaniemy zaakceptowani seksualnie.
Obserwujemy, jak seksualność staje się rodzajem współczesnej kastowości. Ludzie, którzy nie mają bogatego życia erotycznego (wielu kochanków/kochanek, doświadczeń z różnymi rodzajami seksu) są wykluczeni, dlatego sami się okaleczają, albo prowokują innych do okaleczania ich psychicznie. Tu zaczyna się dramat postaci Jelinek: czujemy się winni, ponieważ, jako ci gorsi, zostaliśmy wykluczeni ze społeczeństwa. Nie potrafimy już wypełnić swojej powinności wobec instynktu erotycznego. W tej sytuacji, każde bycie z druga osobą, to kara, gdzie nie mając dostępu do seksualności naturalnej, karzemy się taką seksualnością, na jaką nas stać. Dlatego mechanizm seksualności staje się dla bohaterów Jelinek ciałem obcym. Czy tylko dla niej?
Jak czujesz się z tym, że to, co w tobie jest najbardziej wartościowe (inteligencja, poczucie humoru, zaradność itd.) często bywa zupełnie nieprzydatne w seksualności? Czy Ciebie też próbowali wypchnąć poza nawias? Co w takiej sytuacji zrobić?
Informacje o artystach:
JERZY WÓJCICKI – dramaturg, wywodzący się z P.W.S.T. im L. Solskiego w Krakowie, Wydział Reżyserii Dramatu, specjalizacja dramaturgiczna. Asystent Krzysztofa Globisza na Wydziale Aktorskim.
MARIUSZ WIĘCEK – poeta, dramatopisarz, absolwent Filologii Polskiej na Uniwersytecie Gdańskim (specjalizacja teatrologiczna), trener kreatywnego myślenia i kreatywnego pisania poezji. Twórca i trener szkoły kreatywnego pisania „Planeta Twórczość” i „Słowa na wolności”. Trener kreatywnego myślenia w Centrum Nauki Experyment i Sopockiej Szkole Wyższej Finansów i Biznesu. Laureat Nagrody Miasta Gdańska dla Młodych Twórców w Dziedzinie Kultury (2006) Wydał debiutancki tom "Dar języków i inne przejęzyczenia" (2005) i „Equilibrium” (Biblioteka Toposu 2009).
KAMILA DZIEMIAN - aktorka związana z Teatrem Muzycznym im. D.Baduszkowej w Gdyni, wydział wokalno-aktorski, szkoła dramy stosowanej
MONIKA MARKOWC - aktorka związana z Teatrem Muzycznym im. D.Baduszkowej w Gdyni
PIOTR CHYS - absolwent PWSTTviF w Łodzi. Od 2007 roku aktor Teatru Wybrzeże.
Recenzje:
Śmierć jako przebudzenie. Jelinek według Wójcickiego/ Martyna Adamczak/ portkultury.pl/ 04.12.2011
Jelinek w Off de Bicz/ Grazyna Antoniewicz/ dziennikbaltycki.pl/ 29.11.2011
Śmierć i dziewczyna: złośliwe księżniczki / Łukasz Jaroń / 2012-02-09
Śmierć i dziewczyna
według Elfriede Jelinek
reżyseria: Jerzy Wójcicki
scenariusz: Mariusz Więcek, Jerzy Wójcicki
występują:
Kamila Dziemian, Monika Markowc, Piotr Chys
PREMIERA: 27 listopada 2011
BILETY: 20/30 zł
